Einn fjölmargra kunningja á Kolviðarhóli var Brennivínsdraugurinn. Hann var talinn afturganga eftir danskan „assistent“ Sunchenbergverslunar í Reykjavík. „Hafði hann þann starfa á hendi að mæla ölföng verslunarinnar og var sjálfur harla ölkær. Hafði hann haft þá siðvenju sumar eftir sumar á helgum dögum, að ríða upp að Kolviðarhóli og inn í Marardal og neyta þá drjúgum dreypifórnarinnar. Taldi hann þær ferðir sínar mestu unaðsstundir…  Nú andaðist þessi maður á sóttarsæng í Reykjavík en veturinn eftir héldu tveir Suðurnesjamenn yfir heiðina og ætluðu að gista sæluhúsið á Kolviðarhóli.

Er þeir opnuðu húsið, brá þeim kynlega við að heyra söng uppi á loftinu. Áttu þeir ekki þar manna von, því úti fyrir voru engin sjáanleg merki mannaferða. Þeir félagar héldu nú inn í húsið og upp á loftið og opnuðu hlerann, en þá birtist þeim kynleg sjón. Á pallinum frammi við gluggann sat maður einn, og virtist sá vera góðglaður. Var hann fyrirmannlegur ásýndum með kollháan pípuhatt, hárkollu og glæsibúinn, en yst fata var hann í kavíu af dökku klæði með silfurhnöppum sinn á hvoru kragahorni.

Á milli fóta sér á gólfinu hafði hann byttu allstóra fleytifulla af brennivíni, og lagði sætan ilm upp af ílátinu. Í annarri hendi hafði maðurinn tinkönnu eða krús og jós með henni brennivíninu úr byttunni, dreypti á og hellti síðan aftur í byttuna. Horfði hann glettnisfullum augum yfir iðju sína. Þeir ferðafélagar köstuðu kveðju á hinn kynlega náunga og létu í ljós undrun sína yfir háttalagi hans og hversu vel hann væri birgur af ölföngum. Eigi tók hann kveðju þeirra, en í þess stað rétti hann fram annan fótinn, sem á var danskur blankskór, og kastaði fram vísu með dimmri röddu.

Síðan stóð hann upp og sló frá sér hendinni með brennivínskrúsinni. Með það hvarf hann allur í einni svipan með eldglæringum og varð rökkurdimmt á loftinu. Varð þeim félögum harla bilt við og ónotalegt og  hrukku sem óðir menn ofan stigann og út í bjarta vornóttina, og rann þá af þeim mesta ónotakenndin.“

Ekki þarf að taka fram að mennirnir héldu þegar á heiðina og komu þeir um rismál að Reykjum í Ölfusi.

(Saga Kolviðarhóls eftir Skúla Helgason frá Svínavatni)